May 5th, 2012 by Sienna

Een fijne herademing, dit stripverhaal, dat mag gezegd.

Ik heb altijd gehouden van vampierverhalen. Als kind al. Vraag me niet waarom, allicht is het iets dat diep in de mens zit en een primaire reactie oproept, de combinatie van lust en angst, en waar, gezien de populariteit van het genre, best wel veel mensen gevoelig voor zijn. Het tweede boek voor volwassenen dat ik uit de bib las, na Stephen Kings “Carrie”, was de bundel “Vampier, vampier, bijt me nog een keer”. Lange tijd verslond ik alles wat met vampiers te maken had, tot White Wolf op de proppen kwam met hun immens populaire (en aangename) rollenspel “Vampire: The Masquerade”, en in één klap een nieuwe standaard zetten in het genre die tot op vandaag nog steeds door schrijvers en filmmakers gevolgd wordt.

Het probleem is alleen: de creativiteit is sindsdien vaak zoek, net als juist die primaire dingen die de vampier een populaire en toch gevreesde figuur maakten. Sinds White Wolf handig inspeelde op de gothic/punk esthetiek en de interesse in vampiers die vooral in goths een basistrek is, zijn 90% van de verschenen boeken en films en strips rond het genre op diezelfde leest geschoeid. Gothic tieners, vampiers in nachtclubs die om hun territorium moeten vechten tegen weerwolven, we hebben het intussen honderden keren gezien en gelezen. De romantiek is vaak ver zoek, allicht een “sign of the times”. De creativiteit en originaliteit eveneens.

Ook in de stripwinkel zijn doorgaans slechts 2 types van vampierverhaal terug te vinden: vampiers in het nachtclubleven, en vampiers in een christelijk kader. Ik heb intussen het punt bereikt waar ik vampierverhalen met een lichte nostalgie in het hart en een ophalen van de schouders meestal links laat liggen. Hoogstens blader ik er eens in, en over het algemeen zie ik mijn vermoedens van gebrek aan diepgang of vernieuwing alleen maar bevestigd. Niet zo met “Scherlock Holmes en de Vampiers van Londen”, echter.

Nu vind ik het vermengen van verschillende verhalen of mythen meestal ook niet erg geslaagd, maar toen ik deze strips vastnam, had ik er wel een goed gevoel bij. De tekeningen zaten goed, en de dialoog viel op het eerste zicht ook mee, dus ik besloot het erop te wagen. En ik werd gelukkig niet teleurgesteld: “Scherlock Holmes en de Vampiers van Londen” verweeft Holmes op geloofwaardige wijze met vampiers, en slaagt erin om een soort heruitvinding van de klassieke figuren en monsters te verwerken in een origineel verhaal.

Het geheel kadert in een reeks van strips onder de noemer “1800″, die nog wel meer verhalen herinterpreteren en aan creatieve alchemie onderwerpen, alles tegen de achtergrond van wat zich in de 19e eeuw zoal afspeelde op vlak van fantasy, detective en horror. We zien in andere strips ook kapitein Nemo, Cthulhu, Moby Dick, Frankenstein, Vidocq,  en anderen de revue passeren, tussen bekende niet-verzonnen figuren en soms zelfs auteurs door. En bizar genoeg: over het algemeen werkt het. De verhalen zijn in korte reeksen uitgegeven, twee à drie strips per verhaal, waarbij figuren soms in meerdere verhalen terugkomen. Allicht zullen we alle achtergrond en de overkoepelende verhaallijnen pas kennen wanneer de reeks compleet zal zijn. Het geheel weet in ieder geval de sfeer van de jaren 1800 weer te geven, en dat is allicht veel meer de bedoeling dan accuraatheid in vertelling. De verhalen zijn sluitend, maar er wordt soms inderdaad een loopje met het origineel genomen – maar wel op zo’n manier dat het blijft werken en een nieuw, best degelijk, verhaal oplevert.

“Scherlock Holmes en de Vampiers van Londen” past helemaal in die sfeer, en breng weer een vampierverhaal zoals het hoort. Niet tussen depressieve tieners, maar tussen stijlvolle volwassenen. Niet in nachtclubs en metrotoiletten, maar in kastelen, kerkers, en gentlemen’s clubs. Zonder strijd tussen vampiers en weerwolven, maar met een intellectueel schaakspel tussen de mens Holmes en de ondode vampiers die banden hebben met de hoogste lagen van de bevolking. Ik heb het gemist, deze stijl. Deze strips mogen naast Frank Langella’s meesterlijke interpretatie van Dracula staan qua sfeer. Dit is een vampierverhaal zoals ik het nog steeds kan smaken.

Zien we hier eindelijk het begin van een post-White Wolf vampierstijl? Eentje die, in dit geval althans, teruggrijpt naar wat de vampier oorspronkelijk zo mysterieus aantrekkelijk maakte? Ik hoop het in elk geval, het genre heeft dit soort nieuwe winden hard nodig.

April 16th, 2012 by Sienna

Na jaren aandrang uit verschillende hoek, ben ik er eindelijk toch eens toe gekomen Neuromancer te lezen. Of nouja, te beluisteren eigenlijk.

Het moest er ooit van komen, want het is natuurlijk een enorme klassieker, en raakt aan onderwerpen die me wel interesseren. Tevens is dit boek de bron van het “cyberpunk” genre, hoewel Gibson zelf van die term niet wilde horen.

Ik houd aan Neuromancer eigenlijk gemengde gevoelens over, omdat het geheel me nogal oppervlakkig overkwam. In het nawoord looft men Gibson’s creatie van memorabele personages, terwijl ik ze juist heel archetypisch en tweedimensionaal vond. Mijn voornaamste kritiek op Neuromancer is dat het een opsomming van gebeurtenissen is, met veel, véél te weinig achtergrond bij zowel de locaties, de geschiedenis, de wereld, als de personages. Waardoor het verhaal eigenlijk haast nooit een dieptedimensie krijgt. Het is een patchwork met onvoldoende draad tussen de scènes.

En dat is jammer, want er zitten concepten in die het verkennen waard zijn. We hebben niet enkel een jockey die zich onderdompelt in cyberspace, en met het omschakelen van een knop kan overgaan naar de sensorische invoer van een kompaan, of gewoon even de eigen fysieke omgeving kan ervaren indien nodig. Het binnentreden van de ervaringswereld van een ander, is op zich ook een boeiend concept dat doet denken aan bezetenheid. Ook de voormalige collega van het hoofdpersonage, die na zijn dood enkel nog in cyberspace een persoonlijkheid heeft -wanneer hij aangeschakeld is- krijgt niet de aandacht en diepte die hij als concept verdient. En hetzelfde geldt ook voor de AI die zelfbewust is, en alles van achter de schermen lijkt te manipuleren.

Op het gebied van persoonlijkheid en het verkennen van het fenomeen bewustzijn schiet Neuromancer zeer te kort. Het had meer potentieel, vind ik, maar dat kwam er echt niet uit. En laat dat nu net gebieden zijn waar je, naar mijn mening, interessante vragen over kan stellen en boeiende hypothesen rond kan bouwen.

Doordat het een audioboek was, waar ik steeds in de auto naar luister, kwam de oppervlakkigheid nog extra in de verf te staan wanneer ik bepaalde scènes moest herbeluisteren omdat er iets onverwachts gebeurde, maar dit zo snel voorbij was en het verhaal meteen versprong naar een andere scène dat even niet opletten meteen een faseverschuiving teweeg leek te brengen. Ünheimlich bijna. Op sommige gebeurtenissen wordt ook helemaal niet teruggekomen, wat de samenhang niet ten goede komt.

Ik ben wel blij dat ik het boek beluisterd heb, want het is zo’n cultklassieker die een science-fictionfan zich niet als gat in zijn cultuur kan blijven permitteren, maar vaak herbeluisteren zal ik het niet doen. Teveel gemiste kansen, te weinig vlees om de botten. Ik ben er niet wild van, persoonlijk.

April 11th, 2012 by Sienna

Opmerkelijk: goochelaar, psycholoog en paranormaal onderzoeker (scepticus) Richard Wiseman, heeft een smartphone app ontwikkeld om te testen of en hoe externe factoren dromen kunnen beïnvloeden. Na de eerste nacht heeft hij meteen ‘s werelds grootste droomdatabase: 50.000 dromen verzameld in één nacht.

Dream:ON.

Lucide dromers weten reeds langer dat dromen door zowel interne als externe factoren beïnvloed kunnen worden, maar hoewel ik onderzoek hiernaar altijd toejuich, huiver ik ook een beetje bij het idee dat we binnenkort misschien actieve commerciële beïnvloeding van onze dromen zullen moeten ondergaan. Als dat al niet gebeurt. Dromen met reclameblokken, ik moet er niet aan denken…

April 5th, 2012 by Sienna

Naast het sobere(nde) nieuws over de dood van Caballo Blanco, een haast mythisch figuur voor wie van Born To Run hield, (hier, en hier), trof ook een ander twitterbericht uit de VS deze week mijn aandacht.

Wie mij kent weet dat ik van goede goochelaars houd, en onder die noemer valt zeker het meesterlijke duo Penn & Teller. Niet zo bekend hier, in de VS bekender van zowel hun goochelshows als televisieshows (“Bullshit” en “Fool Us” vooral). Penn Jillette is tevens een celebrity atheïst en libertariër, twee dingen die de grote man natuurlijk zo mogelijk nog sympathieker maken in mijn ogen.

Jillette, spraakzamer dan zijn professionele evenknie, neemt heden ook deel aan het televisieprogramme Celebrity Apprentice, waarin hij kennelijk onder toezicht van Donald Trump dient te proberen zoveel mogelijk geld in te zamelen voor goede doelen. Soms is kunst echter belangrijker dan geld – maar leg dat maar eens uit aan een Donald Trump. En aan andere “celebrities”…

Mijn sympathie gaat in deze uiteraard naar de zeer welbespraakte verteller Penn Jillette, die ook in het twitterversum op immens veel goedkeuren kon rekenen. Lees zelf zijn artikel “Vissa d’arte” (doen!). De relevante video staat (ge-edit, uiteraard, en met veel te weinig Blue Man Group) intussen ook online, hier bijvoorbeeld. Maar lees eerst het artikel.

En geniet dan tevens ook even van deze routine. Van alle technieken uit de magische doos, vind ik vingervlugheid nog steeds de leukste. Onderstaande routine werd ook vermeld in dit artikel over goochelarij en neurowetenschap (met medewerking van de op het podium zwijzame Teller).

March 18th, 2012 by Sienna

Het zal voor de fans geen nieuws zijn, maar ik plaats het (als grote fan) toch ook even: de trailer van “Prometheus”, de prequel op het “Alien” vierluik, momenteel in het post-productie stadium. Geregisseerd door Ridley Scott, wat absoluut een pluspunt is, en de trailer belooft ook veel lekkers. Een film waar ik al een tijdje naar uitkijk!

March 8th, 2012 by Sienna

Ik loop de laatste weken, toeval of niet, regelmatig het boek en het blog van Susan Cain tegen het virtuele lijf. De kracht van introverten, leuk idee, en ik ben het met haar eens dat de wereld wat meer rust en stilte en eenzaamheid kan gebruiken – de introverten onder ons zullen u dankbaar zijn.

Of het veel zal veranderen weet ik niet, maar het is dapper dat ze hierover spreekt, nuttig allicht ook, en zelfs zo goed dat ze een TED Talk mocht geven over introversie:

February 19th, 2012 by Sienna

Kortfilm door Chris Russell. Lang niet slecht, ziet er beter uit dan men zou concluderen uit de titel:

February 2nd, 2012 by Sienna

Misschien zelfs citaat van het jaar. Ik plan alvast deze Ierse toast te reciteren op mijn verjaardag. En dat ik in goed gezelschap mag zijn!

Here’s to cheating, stealing, fighting, and drinking.
If you cheat, may you cheat death.
If you steal, may you steal a woman’s heart.
If you fight, may you fight for a brother.
And if you drink, may you drink with me.

Sláinte!

January 31st, 2012 by Sienna

Wie net als ik kan houden van amateurfilms met relatief laag budget, zal smullen van deze monsterfilm uit Noorwegen.

“Trolljegeren“, vertaald als “Troll Hunter”, begint met het klassieke gegeven van Cannibal Holocaust en The Blair Witch Project, maar met een iets modernere draai: er worden geen verloren videobanden gevonden, maar harde schijven met videomateriaal werden anoniem opgestuurd.

Op deze harde schijven zien we fragmenten van opnames, naar verluid wel in chronologische volgorde, van jonge documentairemakers. Ze gaan op onderzoek naar wat een vreemde berenjager lijkt te zijn, maar wanneer de man zich langzaam openstelt leren ze dat het eigenlijk geen beren zijn waarop hij jaagt. Die beren zijn slechts een dekmantel: de man is in feite trollenjager!

Dat klinkt heldhaftig, maar in wezen knapt hij vooral het vuile werk van de overheid op. Niemand weet dat trollen bestaan, en de overheid wil dat ook zo houden. Maar soms breken ze los uit hun territorium, en moeten ze dus opgejaagd en eventueel gedood worden, alvorens ze de Noorse bevolking gaan bedreigen. Zo ook nu: een aantal trollen komen buiten hun territorium, en de jager probeert, niet zonder gevaar voor eigen lijf en leden, uit te zoeken waarom.

Vrij snel worden de jonge mensen zo in de harde realiteit gegooid, waarin men zich dient in te smeren met een substantie die “trollenstank” heet om niet door de trollen geroken te worden, en waarin men vooral geen christene mag zijn, want ook voor christenen hebben trollen een scherpe reukzin – en een dodelijke afkeer.

De special effects in deze film zijn indrukwekkend als men beschouwt wat het budget was, maar zwaar ondermaats tegenover huidige Hollywoodproducties. Trolljegeren heeft echt het gevoel van een amateurfilm, maar het concept is zodanig goed dat de film redelijk fantastisch wordt. Er is tal van kritiek te uiten op de acteerprestaties (amateuristisch maar met de beste intenties), het script (een paar vreemde gaten) of de special effects (jaren ’80 stop-motion), maar niets van dat alles neemt weg dat de totaalsom gewoon echt een goede, onderhoudende film is. De makers hebben echt potentieel, en gezien het succes van de film (een Amerikaanse remake is in de maak) kan men wel stellen dat regisseur André Øvredal hier met zijn tweede prent degelijk toont wat hij in zijn mars heeft.

De Scandinavische griezelfilm zit in de lift, denk maar aan “Låt den rätte komma in” en “Død snø”, en Trolljegeren past absoluut in dit rijtje. Eerder een monsterfilm à la Godzilla dan echt een griezelfilm, maar desalniettemin hetzelfde kamp en hetzelfde niveau, met een combinatie van humor en ernst die echt aan Død Snø doet denken, maar dan beter. Om maar te zwijgen van de talloze weetjes over de verschillende soorten trollen die langs de neus weg in de film verweven zitten.

Overigens is Trolljegeren tegelijk ook een prachtige promotiefilm voor de Noorse toeristische industrie. Zo’n film verdient eigenlijk overheidssponsoring, men zou bij het zien van die landschappen meteen met wagen en tent richting Oslo trekken. Moeilijk voor te stellen dat in die bossen en bergen géén trollen zouden huizen…

Bij momenten is Trolljegeren zeer luchtig, bij momenten valt men achterover bij het zien wat de makers gepresteerd hebben. Zoals gezegd, deze film ademt een amateurfilmsfeertje uit, maar is tegelijk zo goed dat ik hem alleen maar kan aanraden. Ik hou echt van dit soort prestaties; veel eerder dan glamourfilms met over het paard getilde “topacteurs”, moet dit een film geweest zijn die gewoon fantastisch leuk was om te maken, succes of niet. En dat straalt hij ook uit. Bekijken die hap dus, als je niet vies bent van wat geïnspireerd amateurisme. Alleen is hij niet voor christenen…

Mijn enige spijt is dat ik hem niet in de bioscoop gezien heb. Ik ben er wel speciaal voor naar Gent gereden, maar zat te lang vast in het verkeer om tijdig in de bioscoop te zijn. Zeer jammer, achteraf gezien, want de film was zo’n rit  -en het verkeer- eigenlijk wel waard.

January 30th, 2012 by Sienna

Ultrarunning zit in de lift, kennelijk. Dat blijk niet alleen uit de talloze twitteraars en blogs rond het onderwerp, maar nu ook uit de allereerste Ultrarunning podcast. “Talk Ultra” werd vanuit Groot-Brittanië op de wereld losgelaten op 27 januari, is sindsdien meer dan 4000 keer gedownload, en is momenteel de No. 1 sports podcast op iTunes…

Nu zijn er weinig sporten die me kunnen boeien, en ik kan allicht geen 3 wielrenners opsommen, maar de ultramarathons wekken echt fascinatie op, en duidelijk niet bij mij alleen. Allicht hebben het boek “Born to Run” en de komst van de minimalistische loopschoenen (goede blogpost daarover hier, trouwens) ermee te maken dat meer mensen langer en beter kunnen lopen, en dat het fenomeen van ultramarathons uit de obscuriteit aan het komen is. Ook op het Europees continent hebben we TAL VAN ultra’s in Groot-Britannië en de rest van Europa.

Het zou een Olympische discipline moeten worden. Allicht is het niet chauvinistisch van me, maar de ene persoon voor wie ik ga supporteren op de Olympische Spelen dit jaar, is Jenn Shelton, op de marathon.

En in ander nieuws: Scott Jurek, veganist en Ultramarathonlegende, brengt een boek uit.

“For nearly two decades, Scott Jurek has been a dominant force — and darling — in the grueling and growing sport of ultrarunning. In 1999, a complete unknown, he took the lead in the Western States Endurance Run, a 100-mile jaunt over the Gold Rush trails of the Sierra Nevada. He went on to win that race seven years in a row. Jurek was also one of the elite runners who traveled to Mexico to run with the Tarahumara Indians, as profiled in the bestseller Born to Run. Jurek’s accomplishments are nothing short of extraordinary — and all achieved on a plant-based diet.”

Wat ultramarothons extra aantrekkelijk maakt, is dat ze niet op een piste gelopen worden, en meestal ook niet op asfalt, maar in de vrije natuur. Dat voelt allicht niet alleen natuurlijker aan, maar het is ongetwijfeld veel aangenamer om in een natuurlijke omgeving te lopen, dan tussen de industrie en in woonwijken. En het trekt uitzonderlijke persoonlijkheden aan, wat uiteraard ook altijd aanspreekt. Mij toch.

Zelf blijf ik nog even hangen rond de 5k, maar eens dat naar de 10k gaat zoek ik ook de mountainbikeroutes op in plaats van de straten en voetpaden – om op te lopen, weliswaar.

Mijn inhaken op de interesse in de sport is eerder laat te noemen, te oordelen aan de vele activiteiten en het gepraat en gepost erover op het sociale web. Het doet me denken aan ayahuasca: ik ben zowat de enige in mijn kenissenkring die gefascineerd is door de substantie (zonder ze evenwel gebruikt te hebben), maar volgens een aflevering van Koppen van eind december (jammerlijk gemist) is er elke week wel ergens een ayahuasca-ceremonie in Vlaanderen…